Kayip Zamanlarin Telafisi

Aradan resmen seneler gecmis. Ama o telasede gecmesin mi :) son yazimda 15 haftalik.olan bidigim suan 19 aylik :)) gelismeleri hemen ekliyorum kisaca ..

18 haftalikken cinsiyetini ogrendik.. bir kizimiz olacakti. Hemen isim telasina dustuk bizde her yeni anne baba gibi. Epey ugraslar sonunda bulduk. Ama bazi sebeplerden oturu burada sana 'prenses' diye hitap edecegim bebegim.
Kalan aylarimi inanilmaz rahat gecirdim. Hamileligimin 4. Ayinda isten ayrildim. Zaten sorunlar yasamistim hamileligimden oturu. Makul sekilde sonlanmasi hamileligimi stresten uzakta gecirmem icin hayirli oldu.
Tabiiki evde zaman asla gecmedi. Inanilmaz sikildim bir an once dogsun diye dualar ettim ama hemen sonra erken dogmasin diye de dualar ettim :)) annelik de aynen buymus dogduktan sonra ogrendim prensesim. Surekli bir ikilemde kalmak. Surekli oyle mi boyle mi diye dusunmek. Zaten 2 yil boyunca yazamama sebebimde bundandi. Tum zamanimi ilgimi sevgimi sana sundum. Kendimi yeni yeni buluyorum prensesim. Ki yine ayni yoldan gecsem feda olsun sana hersey.
40. Hafta doldugunda hala sancim vs yoktu. 2 gunde bir NST icin gidiyorduk hastaneye ama tik yoktu.
Persembe gunu yuruyerek epey uzaktaki bir markete gittim aksama misafir cagirmistim. Cunku zaman artik hic gecmiyordu. Eve gelip once hafif bi temizlik sonra hic dinlenmeden yemege giristim. Oyle net hatirliyorum ki.. aksam yemek fasli bitip oturdugumda esime cok ayakta kaldim herhalde belim agrimis demistim. Megersem o dogum sancisiymis :)) - burada bir not yazmak istiyorum. Daima dogum hikayeleri okumustum hamileyken hatta bazilarini cok kere. Bir gun kendiminkini yazacagimi hic dusunmemistim ama :)-
Sabah lekelenme ile uyandim ama sancim yoktu. Kahvaltidan sonra esimle ciktik is yerine gittik bir kontrol vardi 1 saat kadar takilip bir avm ye gittik ki bu ara da ara ara sanci hissediyordum ama cok kisa ve gelip geciciydi. Uzun zaman bas basa yemek yiyemicektik uzun sohbetli bir yemekten sonra hastaneye gittik. Doktorum sempozyumdaydi bu yuzden baska bir doktor muayene etti ve acikligim 2 cm di. Bu gece dogum olur diyip eve gonderdi bizi. Hazir olunca gel dedi. Nasil hazir olucaktim ki ??
Eve gittik dizi izledik bu arada sanci geldikce ayaga kalkiyorum ve sanki holihop - ya da nasil yaziliyorsa search edemicem suan :)- ceviriyormusum gibi bir saga bir sola kiviriyordum belimi. Dizi bitince 4 civari falandi saat hadi biraz uzanalim yoruldum dedim. Uzandik ama ben 5 dakika ds bir kalkip bebegimin yatagina tutunup one egiliyor ve kalcami saga sola donduruyordum. Nedense bedenim oyle yapmak istedi bende ayak uydurdum :) - bu hareketimle halaa daha dalga geciliyor ... -
6 civari esimin annesine yemege gidip ordan hastanehe gidelim dedik. Ama ne yemek gordu gozum ne bisey. Hic durmadan oyle sallandim. Hastaneye gittigimizde saat 20.00 di cok iyi hatirliyorum. Doktoruma mesaj atmistim. Beni odaya almalariyla sevdiklerimin odaya dolusmasi bir oldu. Biri gelip koluma suni sanci bagladi ondan sonrasi agirdi animsiyorum.  Okuyan hamile bir okuyucum var ise lutfen sunu unutmasin herkesin agri esigi bambaska..
Dogumdan once esime daima epidural diye aglasamda baglatmayacaksin diyen ben epidural takilacak o kadar demistim. Esimde yazik ne halde gorduyse beni kabul etti. Oturdum egilebildigim kadar egildim ama 20 dakika denemesine ragmen cook kotu bir doktora denk gelmistim baglayamadi. Zaten son denemesinde lutfen birakin istemiyorum dedim.
Sonrasi cok hizli gelisti .. saat 22.05 de biraz kordon dolanmasiyla aramiza katildin prensesim.
Hala hissi ayni. Suan 19 ayliksin odanda uyuyorsun ama seni kucagima aldigim her an minik bebegimsin benim. Bu asla degismez eminim. Gozumde buyursun evet ama gonlumde hep o kipkirmizi sis yuzunle kalicaksin..
Hosgeldin prensesim. Iyi ki geldin. Cok iyi geldin..

15. Hafta

En son yazımda bir pirinç tanesi kadar idi bıdığım, şimdi ise Bezelye kabuğu büyüklüğüne ulaşmış durumda.
Bu arada 2 hafta önce metroda bayılmam ve geçen hafta sonu da balıktan zehirlenmem dışında iyiyim.
Bulantılarım azaldı. Ama hala yemek yemek büyük sorun. Fakat bu sabah varlığını göbüğümde hissettiğimde tüm yaşadıklarımı unuttum. Hep böyle yazıları okurdum, çok abartılı gelirdi.   Ta ki yaşayana kadar. Özellikle sırt üstü yattığımda hiç hoşnut değilmişsin hissine kapılıyorum -  ki bana da rahat vermiyorsun :) -

İş yeri sorunsalım da bu ara top seviyede. Çalkantılı bir 3 ay geçirdiğimden çok fazla izin/rapor kullandım. Haliyle de bu durum battı. Enteresan olan batan kişinin de 2 kızı olması. Aynı yollardan geçen birini anlaması gerekir fikrindeyim. Enteresan ..

Hafta sonu Ankara seyahatimiz olacak bıdığımla. Babamız iş durumuna bağlı olarak eşlik edemeyebilir. O yüzden bu seyahat biraz heyecanlandırıyor beni. Duyan da ilk kez gittiğim yer sanacak. Asla değil. Hayatımın 5/1'i orada geçti aslında. Ama işte bıdıkla yaptığım her şey ilk gibi heyecanlı.

Bu ay sonundaki kontrolümde cinsiyetini öğrenmeyi umuyoruz. Gerçi hazırlıklar için 7. aya kadar bekleyeceğim ama yine de bilmek ve isminle hitap etmek istiyorum artık. Aile fertlerinin büyük kısmı erkek olması tarafında. Kayınpederimi kaybettiğimizden olsa gerek. Ama ben minik bir prenses hissediyorum en en en başından beri. Sağlıkla her şeyi tam kucaklayayım da başka arzum yok.
18. Haftada görüşmek üzere bıdığım..

Aramıza Bir Bıdık Katılacak !

İnanılmaz !

Bedenimde zilyon tane değişiklik olacak - ki şimdiden karnım aniden ağrıyor, sürekli tuvalete gidiyorum, hep uykum var !- ama ben yine de çok mutluyum!

Ailemize o kadar süper bir zamanlama da katıldı ki herkes yeniden doğdu resmen.
Geçtiğimiz Pazar şüphelerim vardı acaba mı derken önce kendim bir test yaptım. Pozitif. Ardından Pazar günleri Anadolu yakasında tek açık olan kadın doğum bölümüne sahip Medipol'e gittik eşimle. Kan verdim. Ardından dolaşmak için bir AVM'ye gittik ama ikimizinde aklın hastanede. 2 saat sonra öğrendik ki şuan 5. haftasının içinde olan bir bıdık ile yaşıyorum!!

Eşim ile beraber yaptığım her şey beni her zaman heyecanlandırır. İlk kez yapmamıza gerek yok. Her gün işe gelirken arabaya beraber binmemiz bile çok sıradan olsa bile benim için hep çok heyecanlı.
Şimdiyse bir canı paylaşacağız. Çıldıracak gibi oluyorum sevinçten.

Pazar günü öğrendikten hemen sonra ailelere koştuk elbette. Kayınvalidem bir kaç ay önce eşini kaybetmenin üzüntüsünü hala atlatmış değildi fakat o bile resmen yeniden doğuyor. Allah'ın izniyle kucağımıza aldığımızda inşallah hepimiz daha da iyi olacağız.

Bende herkes gibi bu blogu bıdığım ilerde annesinin o yolculuğa başladığından beri neler yaptığını bilmesi için devam ettireceğim.

Bıdığım 5. haftan bitmek üzere Salı günü tipini görmeye gideceğiz ama henüz daha pirinç kadarsın!
Hoşgeldin !!!!

Gün 1 : Ruhun bedene sığmaması

Evet.
Ne kadar inkar edersem edeyim kendimi anlayamıyorum. Bir anki ruh halim diğerini tutmuyor. Why?
Henüz cevap bulamadım.
Çook zor günler geçiriyorum kendimce.
İnşallah geri dönüp bunları tekrar okuduğumda "Allah'ım çok zor günler geçiriyorum dediğim bu muydu!?" tepkisi vermem. Daha beterinden korunayım. Amin.

Mayıs ayının çok güzel bir gününde, aşık olduğum adamla evlendim.
Herşey vardı nikahımızda. Gülmek, ağlamak, donuklaşmak..
İnsan aşık olduğu insanla evlenirken donuklaşır mı?
Ben donuklaştım evet.
Çünkü eşimin babası kanserdi. Çünkü artık bekliyorduk. Çünkü görebilmesi için erkenden evlenme kararı almıştık. Aniden. Hayatta Allah'ın bizi bu şekilde yönlendirmesinden en çok mutluluk duyduğum en çok şükrettiğim an buydu. İyi ki o kararı almışız da tam zamanında evlenmişiz.

Herkes en son orada gördü onu.Onca seveninin gözü önünde müthiş direniyordu. Dimdik durmaya çalışırken. Kendi babamdan ayırmadım onu hiç. Hatta belki hasta olduğu için daha bile çok titremişimdir üstüne.
Yaşayanlar bilir. Nikah törenleri yorucu olur. Tebrik merasimleri vs. Hele de bizim ki gibi kalabalığın sonunun gelmediği bir nikah ise daha da yorucuydu.
Bedeninin tüm isyanlarına rağmen bize karşı babalık vazifesini öyle güzel yerine getirdi ki.. Helal etsin hakkını..
Ertesi sabah balayına gittik.Gitmesek gözü açık kalırdı. Aklımız burada bedenimiz uzaklardaydı. 2. gün telefon geldi. Çocuklar babanız iyi değil artık dönün..
Apar topar ne olduğumuzu anlayamadan ilk uçakla (hakikaten tabirin kullanıldığı gibi) geri döndük.
Hastane yatağından gözleri kapalı bilinci yarı açık yarı kapalı yatarken girdik yanına. Herkes ordaydı. Tüm aile.
Geldik dediğimizde ilk kez açmış gözünü. Canım.. Meleklerle huzurla uyu .. Rabbim mekanını cennet kılsın. Tüm dualarımız senin iyi olman gittiğin yerde huzurlu olman için.
***
Hani 3 gün yatak 4. gün toprak derler ya eskiler. Hakikaten de öyle oldu. Pazar günü yatırdık hastaneye Salı günü huzurla vefat etti Can'ım. Bazı görüntüler var. Sanırım ömrüm boyunca gözümün önünden gitmeyecek. Eşimin bana ilk söylediği an. İçimdeki yıkıntıyı hala çok net hatırlıyorum. Babama avunmak için sarıldığım an. Nasıl bir şeydi ölüm? Nasıl bir yok oluşken var olmaya devam edebilmekti ?
Sanki uzak bir seyahate gitmiş ve telefonu çekmiyor da ulaşamıyoruz gibi.
Sanki uzun bir uçak yolculuğuna çıkmış da telefonu kapalı gibi.
Kabullenemeyiş.
Hayat sen kabullensen de kabullenmesen de akmaya devam ediyor.
Sabah oluyor.. Akşam oluyor..
Üzerinden tam 2 ay geçti.
Ve ben hala aynı acıyı duyabiliyorum.
Ki ben onunla yalnızca 3 yılımı geçirdim.
Ailesi..
Eşi..
Kızı..
Oğlu..